U meni o‘pdi. Bu — birinchi emas edi, lekin chin ma’noda boshlanishi bo‘ldi. Tilimiz asta o‘zaro aralashar, lablar orasidagi harorat ko‘tarilar edi. Nafaslarimiz bir-biriga urilar, u har bir nafasda ichidan: “Yana... yana...” deb pichirlardi.

Men qo‘limni byusgalter ustidan yuritdim. U boshini orqaga egdi, sochlari yelkasidan pastga, orqasiga tushdi. Bu holatda u butunlay ayol edi. Beva, yolg‘iz, ammo ehtiros bilan to‘lib turgan.

— Shoxrux... — dedi u pichirlab, labim bo‘yniga tegarkan. — Sen... meni yillar ichida unutgan hislarimni uyg‘otyapsan...

Qo‘lim sutyen orasiga kirarkan, u sekin ichki tovush bilan “mmm...” deya ko‘zlarini yumdi. Ko‘kraklari — iliq, yumshoq, yurak urishini ichkaridan seza olardim. Men ularni asta ushlab, barmoqlarim bilan uchlarini silay boshladim. Barmoqlarim yuragining ritmiga ergashardi. U esa nafasini ushlab turardi — har harakatimdan so‘ng bir lahzaga jim, keyin esa ohang chiqarar edi.

Byusgalter ilgagiga yetdim. Qarshilik kutmadim — ko‘zlarida ruxsat bor edi. Yelkasi ostidan qo‘limni o‘tkazib, ilgakni yechdim. Byusgalter asta tanasidan ajralib, yoniga tushdi.

Ko‘kraklari ochildi. Ular tabiiy, to‘kis shaklda, yurakdan chiqqan ehtiros bilan tebranib turardi.

Men ularni labim bilan erkalay boshladim. Avval o‘ng tarafini — asta, pastdan yuqoriga. So‘ng chap tomonini. Tilim bilan uchini o‘rab, barmoqlarim bilan muloyim siqardim. U esa ehtirosli ovoz chiqarar, go‘yoki ovoz bilan men orqali ichidagi bo‘shliqni to‘ldirar edi.

— Haa... sekin... ha shunaqa, jonim... — dedi u, labini tishlab.

Menimcha, bu so‘zlar ixtiyorsiz chiqayotgan edi — u endi meni yosh bola deb emas, erkak deb his qilayotgandi.

U qo‘llari bilan boshimni ushlab, o‘ziga yaqinlashtirar, ko‘kragini labimga bosardi. So‘ng ko‘ylagini butunlay yechdi. Endi u faqat yupqa ichki kiyimda edi. Tana butunlay menga ochilgan, hech nimani yashirmasdi.

Men pastga qaradim. Uning oyoqlari orasidagi namlik ham kuchaygan edi. Nafis ichki kiymi namlangani bilinib turar va uning hohishi kuchaygani sezilib turardi.

— Qorqma... — dedi u, boshimni o‘ziga yaqinlashtirarkan. — Tanam senga ochildi, Shoxrux... endi senga tegishli...

Men qo‘lim bilan uning sonlaridan yuqoriga yurib, nafis ichki kiyimining chetigacha yetdim. U esa boshini ko‘tarib, menga qaradi:

— Qolganini... o‘zing bilasan.

Qo‘limni ichkariga kiritdim.

Yumshoq, issiq, ho‘l. Uning tanasi meni kutgan, istagan, qabul qilishga tayyor edi. Barmoqlarim jinsiy lablar orasida siljidi, u esa labini qattiqroq tishlab, belini menga surib, pichirladi:

— Ohh... ha... aynan shunaqa... sening teginishing... yillar ichida birinchi marta men yana ayolligimni his qilyapman...

Men sekin ichkariga kirdim. U esa ehtirosli ovoz chiqardi — past, ammo titragan ovoz bilan.

Lablarimiz yana birlashdi. Nafaslarimiz aralashdi. Bu nafaqat tanalarning, balki yillar davomida yig‘ilgan sog‘inchning, yolg‘izlikning, istakning portlashi edi.

Bu endi beva ayol va yosh yigit emas edi. Bu ikki ong, ikki yurak, ikki ehtirosning yolg‘iz birligini topish edi.

U meni o‘ziga bosgancha, sochiq to‘shalgan divanda yotardi. Yelkalari ostimda iliqlik taratar, yuragi ohista urardi, lekin u urishlar endi men bilan hamohang edi. Har bir harakatimda uning tanasi, ruxi, nafasi men bilan aralashib ketayotgandek tuyulardi.

Qo‘llarim sonlari orasidan tebranib yurdi. Har bir silashimda u o‘zini bo‘sh qo‘ygancha, menga ishonardi. Nafis ichki kiyim chetidan barmog‘im sekin kirdi, u esa ohista "mmm..." dedi. Ko‘zlari yumuq, lablari oraliq ochilgan, boshi yon tomonga egilgan edi.

— Ko‘zlarim bilan emas... endi tanam bilan his qilyapman seni, — deb pichirladi u, har bir harakatimga titrab javob qaytararkan.

Men barmoqlarimni ho‘l issiqlik ichida ohista harakatlantirar edim. Uning jinsiy lablari, ichki terisi – barmoqlarimga o‘rganayotgandek edi. Har harakatda u ko‘proq bo‘shashar, belini menga surar, nafasini tutib, so‘ng chuqur chiqarardi.

Men pastroqqa egildim. Kapron Boshimni ohista uning bejirim oppoqina sonlari orasiga tushirdim. U esa ko‘zini ochdi:

— Ha... agar xohlasang... qil...

Men hech nima demay, faqat labim bilan undagi iliqlikka yaqinlashdim. U hozir jinsiy lablar bilan emas, yuragi bilan his qilardi. Tilim uni silab o‘tdi. U birdan titradi. Qo‘llari boshimni ushlab, o‘ziga bosdi:

— Ha... ohhh... asta... aynan shunaqa... seni kutganim rost ekan...

Tilim bilan ho‘l jinsiy lablarini ohista erkalarkanman, u nafasini qattiqlashtirar, har lahzada chirq etib ovoz chiqarardi. Bu ovozlar men uchun iltijo emasdi — bu rozilik, istak, ichkaridan chiqqan tan olish edi.

Men har harakatimda undan ko‘proq titroq, ko‘proq harorat olayotgandek edim. Uning bel harakati meni o‘rganayotgan, boshqarayotgan ayolga aylantirardi. Beva ayol — lekin tanasi bir yigitga to‘liq ochilayotgan, hayotida ilk bor o‘zini erkin tutayotgan ayolga.

— To'xtatma... davom et... o‘zingni ham bo‘sh qo‘y, jonim, — dedi u, ovozida pichirlov va buyruq aralash.

Men yana yuqoriga qarab chiqdim, lablarim ko‘kragidan bo‘yin bo‘ylab, so‘ng lablariga yetdi. U labimni so‘rarkan, oyoqlari bilan belimni o‘rab oldi. Bu endi navbatdagi daraja edi — u asbobimni ichida his qilishni istagan edi.

Qo‘limni uning belidan o‘tkazib, orqa tarafini ushladim. Tanasining har bir egri chizig‘i men uchun endi yodga aylangan, haroratli yo‘lga o‘xshardi. Biz asta, bir harakat bilan, hech qanday shoshilishsiz, bir-birimiz ichida yo‘qola boshladik…

U menga qaragancha lablarini yaltillatib yaladi. Bu harakatda nafaqat joziba, balki iltijo ham bor edi. Nigohi: "Qil" degandi. So‘ng u menga yelkalarimdan ohista ishora qilib ustimga tushdi, oyoqlari bilan belimni qattiqroq qisdi. Biz endi allaqachon bir-birimizni o‘rganib bo‘lgan, haroratimiz bir xil urayotgan edi.

— Hozir... hech nimani to‘xtatma, — dedi u, ovozida titroq, ko‘zida esa to‘liq ochiqlik bor edi.

Qo‘llarim yelkasi ostidan o‘tib, belini ushlab, o‘zimga bosdim. So‘ng ohista, hech qayoqqa shoshmasdan, asbobimni uning jinsiy lablarida sirg'altirib uning g'unchasiga kiritdim. Shu lahzada u labini tishladi. Yelkalari orqaga tortildi, boshini orqaga tashlab, asta “Aaaaahhh…” degan ovoz chiqardi.

U gavdamga qo‘lini olib borib, tanamni boshqarayotgandek, meni yo‘naltirar, oyoqlari bilan qattiqroq o'ziga tortardi. Har bir harakatimda u yelkasini titratib, bir nafas qattiq, bir nafas ohista ohanglar chiqarar, lablari ba’zan menga tegib, ba’zida ochiq qolib, tilining uchini chiqarib qo‘yardi.

— Ichimga butunlay kir... men seni ichimda ko‘proq his qilay… — dedi u, ovozi bo‘g‘iq, ammo buyruqli.

Men asta harakatni kuchaytirdim. Har safar kirishimda u tanasini menga qarshi ko‘tarib, “Ha… ha… o‘sha joy…” deya o‘zini to‘liq ochib borardi. Ko‘zlarimiz to‘qnash kelganida u faqat bir narsani gapirdi:

— Senga o‘zimi berib qo‘ydim... tanamni emas, yuragimniyam... endi qaytishim yo‘q.

Uning bu so‘zlari menga o‘z ichidagi bo‘shliqni to‘ldirayotganimni bildirardi. Bu faqat ehtiros emasdi — bu undan chiqqan yagona iliqlik, tanlangan ishonch, istak edi.

Tana harakatlari tobora jadal, ammo ohista tebranardi. So‘ng u past ovozda:

— Eshitayapsanmi?.. Bu menman… ovozim… bu tovushlar hech kim eshitmagan... faqat senga tegishli, — deb ohista qichqirib yubordi.

Men uning bo‘yin sohasidan labimni tortmay, har bir harakatda unga titroq bag‘ishlar, u esa butun tanasi bilan menga ko‘milgancha, to‘liq bo‘ysungancha, ich-ichidan kelayotgan ehtirosli, to‘xtovsiz ohanglarda nafas chiqarar edi.

Va nihoyat... u to‘liq qattiq bo‘shashdi. Belimni ikki qo‘li bilan bosib, oyoqlari bilan qattiq qisib, titrab, ko‘zlarini yummasdan, og‘zini ochgancha:

— Aaaaahhh... meni... to‘ldir… — dedi.

Bu ohangda hayajon bor edi. Yurak, tan, ehtiros, joziba va hayotdan chetda qolgan ayolning istagi. Men ham ichiga bo‘shandim. U tanamni bag‘riga tortdi. Ikkimiz jim qoldik. Faqat yuraklarimiz, terimizdagi harorat, hamon tebranayotgan nafaslar gapirardi.

U boshimni bag‘riga bosdi. Ko‘zlari yumuq edi. Nafasi sekin, ammo qoniqqan. U pichirladi:

— Endi har kuni... kechasi... ertalab... xohlayman seni. Bilmadim nimaga... lekin istayman.

Uzoq sukunat edi. Nafaqat atrofda — bizning ichimizda ham jimjitlik hukm surardi. Ammo bu oddiy sukunat emasdi. Bu tanaffus — ikki qalb bir-birini ich-ichidan his qilgan, tanalar uyg‘unlashgan, nafaslar bir ritmda urayotgan paytda bo‘ladigan sukunat edi.

U yelkamga yotib, sekin-sekin barmog‘i bilan ko‘kragimni chizayotgandi.

— Hali hech kim meni bunday… ochib ko‘rmagan. Menga qaramagan emas… meni eshitmagan… — dedi pichirlab.

Men ham indamadim. Faqat boshimni qimirlatib, kafti bilan bilagidan ushlab, bag‘rimga yana bosdim. U o‘zini yo‘qotmagan edi — aksincha, endi topgandi. Ichidagi o‘sha chuqur bo‘shliq — yillar davomida hech kim to‘ldirmagan joy endi iliqlik bilan to‘lib, har bir nafasda o‘zga ohang bilan urayotgandi.

— Qorong‘ilikdan qo‘rqardim, — dedi u sekin. — Lekin sen bilan… endi qorong‘i emas. Sen keldingu... men endi qo'rqmayman.

Shu payt men unga yuzimni burdim. Ko‘zlarimiz to‘qnashdi. Uning kipriklari titrar, lablari yarim ochiq, butun nigohi esa “yana” deb turgandi. Bu ochiq taklif emas — bu yurakdagi istak edi.

Men o‘rnimdan turib, yostiq yonidan ro‘molchasini olib, terlarini ohista artdim. Har bir silashda barmoqlarim uning terisidagi issiqlikka chuqurroq kirib borayotgandek edi. U esa, qo‘llarim harakatiga qarab, tebranar, ko‘zlarini yumib, sekin nafas chiqarardi.

So‘ng... u asta o‘tirib oldi. Sochlarini orqaga tashlab, yelkasi ochilgan holda menga qaradi. Ko‘kraklari sekin harakatlanar, har bir nafasda u menga tanasini emas — o‘zini berayotgandek edi.

— Menga qaragin… — dedi u, ohangida buyruq bilan aralash iltijo. — Men endi sendan boshqasini xohlamayman.

U yonimga cho‘zilib, kaftini yuzimga qo‘ydi. So‘ng kaftini sekin pastga — ko‘kragim, qornim, belim, sonim bo‘ylab sirg‘alay boshladi. Bu harakat erk beruvchi emasdi. Bu: “Sen menga tegishing mumkin” degan ishonch edi.

Men ham kaftimni uning orqasiga olib borib, bellarini siladim. U esa asta tanasini tortdi... va titrab kulib yubordi.

— Uff… nima bo‘layapti menga o‘zi?

— Yashayapsiz, opa… — dedim, yengil jilmayib.

U labini tishladi. Bu safar u kulmadi. Faqat sekin menga yaqinlashdi… va labini labimga qo‘ydi. Bu o‘pish avvalgidek emas edi. Bu endi tanish, ishonchli, chuqur, ichki olamni anglatadigan o‘pish edi.

Va o‘sha holatda… u pichirladi:

— Endi har kecha... kel. Lekin faqat kechasi emas. Kunduziyam. Men seni doim his qilmoqchiman. Hatto yonimda bo‘lmasang ham.

U meni bag‘riga bosdi. U endi o‘zini yashirmasdi. U endi meni yashirmoqchi emasdi.

Tonggi quyosh deraza pardasidan sekin-sekin ichkariga sirg‘alayotgandi. Chiroyli ranglar uy ichiga tushayotgan bo‘lsa-da, ularning oralig‘ida hali kechadan qolgan issiqlik, ter aralash nafaslar bor edi.

Men uning yonidan ketishni hohlanayotgan edim. U ham meni ushlab turgandi. Yonimda yotib, sochlari yelkama-yelka to‘kilib tushgan. U hushyor edi, lekin jim. Ko‘zlari shiftga tikilgan, go‘yoki u yerda nimadir ko‘rayotgandi.

Men labimni uning yelkasiga qo‘ydim. U bir oz titradi. Bu hayajon edi. Endi allaqachon tanish bo‘lib qolgan — tanani emas, qalbni larzaga keltiradigan hayajon.

— Opa… — dedim asta, ovozim past, ammo yuragim baland urayotgandi. — Men ketmayman. Endi istasam, ham ketolmayman.

U yuzini menga burdi. Ko‘zlarida yosh oqgan edi. Bilmadim… bu baxtmi, og‘riqmi… yoki u ikkalasining aralashmasimi?

— U endi mendan boshqasiga qaraysanmi? — dedi kulimsirab. —Mahalladagi talaba qizchalarga qaramagin-a!.

Men bir soniya kulib yubordim. Ammo bu kulgi orqasida bir oz chidamsizlik, bir oz rashk, bir oz chinlik bor edi.

— O‘sha qizlarni hatto tanimayman. Siz esa... menga qaraganingizda hamma narsa jimib qoladi.

U buni eshitib, sekin labini tishladi. U endi so‘zlarda emas, tana harakatlarida gapirardi. Sekin o‘rni bilan ko‘tarilib, peshtaxtadagi ro‘molini oldi. Ustiga ilib, boshini bir oz egdi.

— Men hozir oshxonaga tushaman. Bolalar uyg‘onmasidan nonushta tayyorlay. Sen… hozircha yot, dam ol.

Bu iltifotli, ammo qat’iy ohangda aytilgan edi. Men qarshilik qilmadim. Faqat orqasidan qarab qoldim.

U eshikdan chiqqach, xonada yana o‘sha kecha nafaslari, ter va issiqlik hidi qolgan edi. Men o‘rnimda yotib, shiftga qaradim. Shunday hissiyot bor edi: men bu uydan chiqib ketsam — endi hech qachon o‘zim emasman.

Yarim soatlardan so‘ng, oshxonadan go‘shtli tuxumning qizib pishayotgan hidi keldi. Idish-tovoq tovushlari, choynakning pishqirishi — oddiy hayotga qaytgan ovozlar. Ammo men hali ham kechadan chiqmagandim.

Men kiyinib, sekin pastga tushdim. Oshxona yonidan o‘tayotib, eshigi yarim ochiq ekanini ko‘rdim. U orqasi bilan turgandi. Tana harakati ohangida ko‘z bilan ko‘rib bo‘lmas darajada joziba bor edi. Xuddi bilib turib shunday harakat qilayotgandek. Balki shundaydir?

Men eshik tirqishidan sekin qarab turdim. U bir zum to‘xtadi. Keyin… orqasiga sekin qaradi. Va jilmaydi.

— Sen hali ketmadingmi?

— Ketishimni xohlaysizmi?

U ko‘zlarini bir oz qisib qaradi. So‘ng yana gaz o'choqdagi qozonga qarab yuzini burdi.

— Men o‘zimdan ketishni istamayapman, — dedi.

Va bu gapdan keyin, yuragim yana urdi. Endi faqat kechasi emas, bu his kunduzi ham yashayotgan, tarqalayotgan, ichimizdagi harorat kunduzi ham susaymasdan, aksincha, o‘chmasdan davom etayotgan edi.

Eshik tirqishidan ko‘rganim va uning: “Men o‘zimdan ketishni istamayapman” degan gapi... yuragimda bir narsa uzilgandek bo‘ldi. Bu so‘z oddiy emasdi. Bu, men kutgan jasorat edi. Aytilmagan, lekin lablar orasidan silliq chiqqan chaqiriq edi.

Oshxonaga kirdim. Xuddi hech narsa bo‘lmagandek, u panjara oldida turgancha tuxumni qoshiq bilan aylantirar, choynak yonida choy damlar, xuddi meni ko‘rmagandek davom etardi. Faqat bir marta — ko‘z qiri bilan menga qaradi. Yetarli edi.

Men orqasidan sekin borib, stolga suyandim. Ko‘ksim gupillab urayotgandi. Ko‘zim uning beli, yengil silkinayotgan chiroyli sonlari, kalta xalat tagidan

ko‘z ilg‘aydigan tizzalari atrofida adashib yurardi. Na tuzatdim, na uzrim bor edi. Men istardim uni.

— Yordam kerakmi? — dedim astalik bilan, ammo ohangimda gapdan ko‘ra niyat ko‘proq edi.

U sekin orqasiga qaradi. Kulimsiradi. Lekin javob bermadi. Faqat yonidagi stakanni uzatdi.

Men uni olarkanman, qo‘lim uning qo‘liga tegdi. To‘xtamadi. U ham qochirmadi. Bir necha soniya... shunchaki bir stakanni olishdan ko‘ra ko‘proq narsa o‘tib ketdi shu daqiqada.

— Bolalar hali uyg‘onmagan, — dedi u. So‘zi bemani emasdi. Bu... imkoniyat haqida eslatma edi.

— Unda... — dedim men, nafasimni chuqur olib. — Hali biroz... sizga qaray olamanmi?

U seskanmadi. Faqat qoshlari bir oz ko‘tarildi. Va labining bir chetida o‘sha mashhur jilmayish — bilaman, o‘zimga qaratilgan.

U tovoqdagi tuxumni o‘chirdi, gaz o'choqni yuvib qo‘ydi. Hammasi sekin, xotirjam... lekin nima bo‘layotganini u ham bilardi, men ham.

Men orqamga o‘girildim, yelkalarimda uning harorati bor edi. Yopishgan xalatining ostidan har bir harakatini ko‘zlarim bilan his qilar, lekin ovoz chiqarmasdim.

U yonimdan o‘tdi. Qo‘llari kaftimga bexos tegib o‘tdi. Va u endi zinapoya tomonga yurdi. Xuddi menga: "Agar istasang, bilasan qayerga borishimni", degandek.

Men jim qoldim. Ammo yuragim gapirar, yurishlarim unga ergashardi.

U zinapoyadan sekin ko‘tarildi. Xonasi tomon. Men ortidan asta yurdim. Har bir qadami… meni ichkariga chorlayotgandek edi.

Eshik yarim ochiq edi. U ichkarida… deraza yonida turardi. Orqasini menga burib turardi. Sochlarini yechib, sekin ro‘molini stolga qo‘ydi. Va men kirganimni bildi. Biroq ortiga qaramadi.

Men eshikni yengil yopdim.

Xonada jimlik. Nafaqat tovushsiz, balki so‘zsiz tushunarli bo‘lgan og‘ir, ammo shirin jimlik. Bu jimlikda hayajon, xavotir, ishtaha va bir oz... jasorat bor edi.

Men sekin uning orqasidan yaqinlashdim. Nafasim yelkasiga tegdi. U seskanmadi. Faqat boshini bir oz egdi. Bu rozilik edi.

Qo‘limni yelkasiga qo‘ydim. Yengilgina. U ko‘zlarini yumdi.

Bu hozircha hech narsa emas edi. Lekin hammasi shu yengil tegishdan boshlanganini biz ikkalamiz ham bilardik.

Va men uning qulog‘i ostiga pichirlab dedim:

— Men sizni istayapman... opa.