yelkasidan ohista o‘pib, o‘z xonamga o‘tdim. Nonushta paytida u dahlizga chiqqanida men bilan to‘qnash keldi. Uning yuzlariga engil qizillik yugurdi, ammo ko‘zlarida endi kechagidek qo‘rquv va g‘ariblik yo‘q edi. U yonimdan o‘tib ketayotganda dahlizda uning nafis qadamlari va o‘sha yashirin gunohimizning unutilmas shirin asorati qoldi. Biz endi hech qachon avvalgidek bo‘lolmasdik, chunki men uning hayotidagi barcha dordlarning yagona pinhona yechimiga aylangan edim...